Marian Kasprzyk, jeden z najbardziej utytułowanych polskich pięściarzy w historii, nie żyje. Mistrz olimpijski z Tokio (1964) i brązowy medalista z Rzymu (1960) zmarł w wieku 86 lat w Bielsku-Białej, pozostawiając po sobie niezatarte dziedzictwo w świecie sportu.
Informację o śmierci legendy polskiego boksu potwierdziła Polska Agencja Prasowa, powołując się na Tadeusza Pilarza, prezesa Beskidzkiej Rady Olimpijskiej. Odebranie wiadomości o odejściu Kasprzyka jest ogromną stratą dla całego środowiska sportowego w Polsce.
Marian Kasprzyk był postacią, której determinacja na ringu inspirowała kolejne pokolenia. Jego osiągnięcia olimpijskie, w tym złoto zdobyte w dramatycznych okolicznościach, stanowią jeden z najjaśniejszych rozdziałów w historii polskiego pięściarstwa.
Koniec wielkiej drogi. Okoliczności śmierci Mistrza Olimpijskiego
Legendarny sportowiec zmarł w Bielsku-Białej, mieście, z którym był związany przez wiele lat swojej kariery. Jak wynika z relacji jego bliskich, 86-letni pięściarz w ostatnich dniach czuł się coraz słabiej.
W poniedziałek późnym wieczorem Marian Kasprzyk zasłabł w domu. Mimo natychmiastowego wezwania służb ratunkowych i podjętej próby reanimacji, nie było szans na ratunek. Przyjaciele zmarłego podkreślają, że odszedł otoczony opieką, ale jego stan zdrowia w ostatnim czasie ulegał szybkiemu pogorszeniu.
Śmierć Kasprzyka, który urodził się 22 września 1939 roku w Kołomani koło Kielc, kończy erę wielkich postaci polskiego boksu, które triumfowały na międzynarodowej arenie w drugiej połowie XX wieku.
Złoto z Tokio: Triumf wagi półśredniej
Marian Kasprzyk był trzykrotnym uczestnikiem igrzysk olimpijskich, ale to jego występ w 1964 roku w Tokio przeszedł do historii sportu. To tam, w kategorii wagi półśredniej, wywalczył najcenniejszy krążek – złoty medal.
Triumf ten był naznaczony heroizmem. Kasprzyk przystąpił do finałowej walki z poważną kontuzją ręki, co wymagało niezwykłej siły woli i odporności psychicznej. W decydującym pojedynku pokonał reprezentanta ZSRR, Ričardasa Tamulisa, stając się bohaterem narodowym.
Cztery lata wcześniej, podczas Igrzysk Olimpijskich w Rzymie (1960), Kasprzyk zdobył swój pierwszy olimpijski medal – brąz w kategorii lekkopółśredniej. Jego olimpijski dorobek uzupełniał także udział w Igrzyskach w Meksyku.
Wśród jego sukcesów na arenie międzynarodowej należy również wymienić brązowy medal Mistrzostw Europy zdobyty w Belgradzie w 1961 roku, co potwierdzało jego stałe miejsce w światowej czołówce pięściarzy amatorskich.
Dziedzictwo i odznaczenia państwowe
W trakcie swojej bogatej kariery zawodniczej Marian Kasprzyk reprezentował barwy wielu znanych klubów, w tym Sparty Ziębice, Nysy Kłodzko, BBTS Bielsko-Biała, Górnika Wesoła oraz Górnika Pszów. Po zejściu z ringu, swoje doświadczenie przekazywał jako trener, szkoląc młodych sportowców.
Jego wkład w rozwój polskiego sportu i promowanie wartości olimpijskich został wielokrotnie doceniony przez władze państwowe. Marian Kasprzyk był odznaczony Krzyżem Kawalerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, co jest najwyższym wyrazem uznania dla jego osiągnięć.
Odszedł sportowiec, który stał się synonimem wytrwałości i walki do końca. Pamięć o jego sukcesach, zwłaszcza o złotym medalu z Tokio, na zawsze pozostanie żywa w historii polskiego boksu.
